Czwarty odcinek Star Trek: Starfleet Academy zrobił coś, czego poprzednim epizodom zwyczajnie brakowało: poczuliśmy, że to faktycznie dzieje się w świecie Star Treka. I jasne – nadal jest to serial mocno „teen dramowy”, nadal dialogi potrafią zakręcić w stronę oczywistości, a scenariusz ma swoje klasyczne „dziury jak durszlak”. Tyle że tym razem… oglądało się to po prostu lepiej. Dużo lepiej.
Debata jako napęd odcinka
Centralnym punktem historii jest debata, która w Starfleet Academy wypada zaskakująco sensownie jako konstrukcja odcinka. To dobry pretekst do konfliktu, rywalizacji, presji i całego pakietu emocji, którego ten serial tak bardzo potrzebuje. Jednocześnie twórcy próbują przemycić cięższe tematy, ale w opakowaniu, które nadal jest bardzo „szkolne” – trochę jakby ktoś wziął template z dramatu dla młodzieży i podmienił tło na futurystyczne. Brzmi jak zarzut? Trochę tak. Ale w tym epizodzie ta metoda wyjątkowo działa.
Jay-den i origin story, które w końcu daje kontekst
Największa siła odcinka to Jay-den – klingoński bohater, który dostaje więcej przestrzeni i tła. Jego origin story nie tylko dopowiada charakter, ale też sprawia, że pewne zachowania przestają być „bo tak” i zaczynają mieć sens. Widać też, że odcinek jest mocniej osadzony w uniwersum: są akcenty kulturowe, jest klingońska energia, a to wszystko dobrze kontrastuje z akademicką debatą i szkolnym światem relacji.
Nie jest to napisane w sposób wybitnie subtelny, bo Starfleet Academy lubi podawać emocje i motywacje na tacy. Mimo to – Jay-den wreszcie działa jako postać, którą można śledzić bez przewracania oczami co trzy minuty. I to jest spora zmiana na plus.
Klingońskie smaczki: małe rzeczy, które robią klimat
Jeśli oglądacie Star Treka dla świata, ras i szczegółów, to w tym odcinku dostaniecie przynajmniej kilka momentów, które brzmią i wyglądają „jak trzeba”. Nie mówimy o jakimś wielkim lore dumpie, ale raczej o drobiazgach, które przypominają: „hej, to jest ten wszechświat”. I to wystarcza, żeby podbić wrażenie, że wreszcie trafiliśmy na epizod, który ma pomysł na siebie.
Scenariusz dalej boli, ale tym razem mniej
No i tak – scenariusz. Zdarzają się decyzje, które wyglądają jak odrysowane od szablonu numer 5, są skróty, są wygodne zbiegi okoliczności i momenty „serio?”. Jest też to słynne Jay-denowe „McGyverowanie”, które potrafi wytrącić z klimatu, jeśli łapiecie się za głowę na widok fabularnych protez.
Ale paradoksalnie właśnie dlatego ten odcinek wypada najlepiej: mimo wad, coś tu zagrało. Tempo jest przyjemniejsze, konflikt jest czytelny, postacie mają konkretny punkt ciężkości, a całość w końcu oddycha Star Trekiem.
Nasza recenzja wideo
Jeśli chcecie pełne omówienie z przykładami, komentarzem do klingońskich smaczków i rozpiską, gdzie scenariusz się sypie (a gdzie zaskakująco działa) – zapraszamy do naszej recenzji na YouTube. Tam rozkładamy odcinek 4 na części: od debaty, przez origin Jay-dena, po podsumowanie tego, dlaczego to najlepszy epizod sezonu… mimo wszystkich „ale”.
Dajcie znać w komentarzach: czy dla Was to też był najlepszy odcinek Starfleet Academy jak dotąd? A może nadal „meh”?