Po filmie z 2021 roku można było mieć mieszane uczucia. Z jednej strony ten reboot miał kilka naprawdę sensownych pomysłów, z drugiej długo się rozkręcał i zostawiał widza z poczuciem, że najważniejsza rzecz została odłożona na później. No i właśnie to „później” w końcu nadeszło, bo Mortal Kombat 2 nie bawi się już w długą rozbiegówkę. Tym razem twórcy wyraźnie chcą dać widzowi to, po co właściwie przychodzi się na taki film.
Wreszcie jest turniej i wreszcie czuć, że to Mortal Kombat
Największa zmiana w Mortal Kombat 2 jest bardzo prosta: tutaj naprawdę dostajemy turniej. Nie obietnicę turnieju, nie przygotowania do turnieju, nie kolejną wielką zapowiedź czegoś, co może kiedyś nadejdzie. Po prostu wchodzimy w ten świat szybciej, sprawniej i z dużo większą energią. Dzięki temu film od początku ma lepsze tempo, a całość przestaje sprawiać wrażenie przeciąganego wstępu do czegoś ciekawszego.
I to działa. Działa dlatego, że twórcy najwyraźniej wyciągnęli wnioski z poprzedniej części. Zamiast znowu tłumaczyć wszystko od początku i budować pół filmu pod przyszłe wydarzenia, tym razem szybciej wrzucają nas w środek zabawy. A przy Mortalu właśnie o to chodzi. To ma być widowisko, które ma dawać frajdę, a nie męczyć nadmiarem ustawiania pionków.
Johnny Cage naprawdę kradnie ten film
Największym wygranym tej części jest bez dwóch zdań Johnny Cage. I nie ma tu co owijać w bawełnę – Karl Urban po prostu robi robotę. To jest dokładnie ten rodzaj postaci, którego ten film potrzebował: z jednej strony bezczelny, z drugiej autoironiczny, a przy tym taki, który idealnie podbija absurd całego świata bez rozwalania go od środka.
Ważne jest też to, że Cage nie jest tu tylko rzucaczem tekstów. On nadaje filmowi lekkość, ale jednocześnie pomaga mu nie popaść w niezamierzoną parodię. To bardzo cienka granica i właśnie dlatego jego obecność jest tu tak cenna. Kiedy Mortal Kombat 2 zaczyna się zbytnio pompować, Cage i metażarty skutecznie spuszczają z tego powietrze. Dzięki temu całość ogląda się po prostu lepiej.
Film nie udaje arcydzieła i bardzo dobrze
To nie jest kino, które chce uchodzić za coś wielkiego, głębokiego i przełomowego. I całe szczęście. Mortal Kombat 2 działa najlepiej wtedy, kiedy akceptuje własną naturę. To ma być krwawa, growa, efektowna rozrywka z bohaterami, którzy mają się lać, rzucać tekstami i robić rzeczy kompletnie przesadzone. Jeśli ktoś oczekuje tutaj kina moralnego niepokoju, to naprawdę pomylił sale.
Właśnie dlatego tak dobrze wypadają walki. Są dynamiczne, czytelne, pomysłowe i mają w sobie to growe przerysowanie, którego od takiej adaptacji się oczekuje. Czuć, że twórcy chcieli być bliżej samej serii, ale nie robią tego na siłę. Nie trzeba znać każdej części gry, żeby dobrze się bawić, ale jeśli ktoś zna te wszystkie smaczki, fatality i charakterystyczne motywy, to wyłapie ich jeszcze więcej.
Nie wszystko działa idealnie, ale to nie zabija seansu
Nie znaczy to oczywiście, że film jest bez wad. Wątek amuletu wygląda trochę jak element, który bardziej przeszkadza niż pomaga. Zamiast po prostu iść szerzej w turniej i kolejne pojedynki, dostajemy momentami fabularne odgałęzienie, które nie jest aż tak potrzebne. Da się to przeżyć, ale właśnie w takich momentach czuć, że film mógł być jeszcze bardziej zwarty.
Trochę szkoda też muzyki. Kultowy motyw Mortal Kombat pojawia się, ale człowiek aż prosi się, żeby wybrzmiał częściej i mocniej. To jeden z tych przypadków, kiedy widz niemal automatycznie czeka na muzyczny strzał energii, a film jednak nie wciska gazu do końca tak mocno, jak mógłby.
To jest po prostu dobra kinowa zabawa
Najważniejsze jest jednak to, że Mortal Kombat 2 ogląda się z czystą frajdą. To nie jest film, po którym wychodzi się z kina i rozprawia o sensie istnienia. To jest film, po którym wychodzi się z kina z myślą, że dobrze się człowiek bawił i chętnie zobaczy kolejną część. A w przypadku tej marki to naprawdę sporo znaczy.
W naszej recenzji wideo gadamy o tym szerzej – o miękkim reboocie, o tym, czy twórcy naprawdę posłuchali krytyki poprzedniej części, o Karlu Urbanie jako Cage’u, o metażartach, brutalności i o tym, czemu ten film po prostu działa lepiej, niż można było się spodziewać.
Jeśli więc zastanawiacie się, czy warto wybrać się na ten film albo czy to faktycznie lepsza odsłona niż Mortal Kombat z 2021 roku, to wpadajcie na naszą recenzję. Tam rozkładamy ten cały turniej na czynniki pierwsze – po geekosferowemu, bez napinki, ale z konkretem.
