Star Trek: Nemesis – recenzja. Czy tak powinno kończyć się The Next Generation?

Star Trek: Nemesis miał wszystko, żeby zostać wielkim finałem filmowych przygód załogi The Next Generation. Picard, Data, Riker, Troi, Worf, Crusher i Geordi wracali po raz czwarty na duży ekran, a historia miała postawić kapitana Enterprise naprzeciw przeciwnika wyjątkowo mocno związanego z nim samym.

Do tego Tom Hardy jako Shinzon, Romulanie, tajemniczy Scimitar i obietnica znacznie mroczniejszego Star Treka. Brzmi jak przepis na coś naprawdę dużego. Dlaczego więc Nemesis został zapamiętany przede wszystkim jako film, po którym kinowy Star Trek na lata właściwie zniknął? W naszej październikowej recenzji z cyklu przygotowywanego na 60-lecie Star Treka wracamy do dziesiątego filmu serii i próbujemy odpowiedzieć właśnie na to pytanie.

Star Trek: Nemesis – gdzie podział się potencjał?

Co ciekawe, problem nie zaczyna się od braku pomysłów. Wręcz przeciwnie. Sam koncept klona Jean-Luca Picarda daje ogromne możliwości. Można opowiedzieć historię o naturze i wychowaniu, o tym, jak bardzo człowieka kształtuje środowisko i czy ta sama osoba wychowana w zupełnie innych warunkach nadal pozostałaby sobą. To bardzo trekowy temat.

Podobne pytania można zadać przy Dacie i B-4. Do tego dochodzą Romulanie, których kultura przez lata pozostawała jednym z najbardziej interesujących, a jednocześnie stosunkowo słabo eksplorowanych elementów uniwersum.

Na papierze jest więc z czego budować. W filmie wszystko zaczyna jednak ciągnąć w różne strony. I właśnie to jest jednym z głównych tematów naszej wideorecenzji Nemesis: jak dobry punkt wyjścia potrafi zamienić się w produkcję, która momentami sprawia wrażenie kilku różnych filmów sklejonych w jeden.

Tom Hardy jako Shinzon – jeden z elementów, które się bronią

Dzisiaj nazwisko Toma Hardy’ego nikogo nie dziwi, ale Nemesis powstał jeszcze zanim aktor stał się jedną z największych gwiazd kina.

Shinzon miał być dla Picarda przeciwnikiem wyjątkowym. Nie kolejnym anonimowym złoczyńcą, ale dosłownie inną wersją jego samego.

W naszym materiale dużo rozmawiamy o tym, czy ten pomysł rzeczywiście wykorzystano. Bo Hardy robi, co może, a kilka rozmów pomiędzy Shinzonem i Picardem pokazuje, jak interesujący mógł być ten konflikt.

Pytanie brzmi: dlaczego film tak szybko porzuca te pomysły na rzecz kolejnej sceny akcji?

Nemesis jako pożegnanie załogi TNG

To właśnie tutaj film boli najbardziej. The Next Generation miało siedem sezonów. Potem przyszły Pokolenia, Pierwszy kontakt i Rebelia. Widzowie znali tę ekipę przez lata i trudno było wyobrazić sobie lepszą okazję do prawdziwego filmowego finału. Nemesis teoretycznie próbuje nim być.

W naszej recenzji sporo czasu poświęcamy kulisom filmu, wyciętym scenom i temu, jak bardzo różniły się wizje scenarzysty, reżysera, wytwórni i samych aktorów. To wiele tłumaczy. Nie znaczy jednak, że naprawia efekt końcowy.

Czy warto dziś wrócić do Star Trek: Nemesis?

Paradoksalnie – właśnie dlatego warto. Nie tylko po to, żeby sprawdzić, czy film rzeczywiście jest tak słaby, jak mówi jego reputacja. Nemesis jest fascynującym przykładem produkcji, w której niemal na każdym kroku można zobaczyć film, który mógł powstać, ale ostatecznie nie powstał.

Dobra scena prowadzi do absurdalnej decyzji scenariuszowej. Ciekawy pomysł zostaje porzucony. Efektowna bitwa kosmiczna przypomina, że technicznie twórcy naprawdę potrafili zrobić widowisko, po czym kilka minut później znowu pojawia się coś, co każe zadawać zdecydowanie za dużo pytań.

A na końcu zostaje jeszcze jedno: czy właśnie tak powinniśmy byli pożegnać załogę Enterprise? O tym, co w Nemesis nadal działa, co po latach boli jeszcze bardziej i dlaczego naszym zdaniem prawdziwe pożegnanie z TNG przyszło dopiero dużo później, rozmawiamy w pełnej wideorecenzji Geekosfery.

Star Trek: Nemesis – recenzja. Czy tak powinno kończyć się The Next Generation?